Θαμώνες του πάρκου

Ας όψεται η άτιμη η καραντίνα που με ανάγκασε λοιπόν αυτόν τον καιρό να βάλω τα αθλητικά μου παπούτσια (ναι είχα και τέτοια), να στείλω μήνυμα στο κινητό (Κωδικός 6) και να βγω για τρέξιμο τα πρωινά με την κολλητή μου για να πάρω λίγο αέρα. Από τα μπαρ στα πάρκα, αλλά δεν πειράζει, κάτι καλό να βγει και από αυτή την κατάσταση.

Στο πάρκο οι θαμώνες μας έγιναν σύντομα γνωστοί. Σκυλομπαμπάδες και γονείς με καρότσια, αθλητές δυο κατηγοριών (οι εποχής Covid και οι παντός καιρού) και, κυρίως, παππούδες. Οι παππούδες, με τις φόρμες τους, τις κοιλίτσες και τα λευκά τους μαλλιά, που περπατάνε γύρω-γύρω στο πάρκο, γελάνε και χαιρετάνε. Ένας από αυτούς, λοιπόν, εδώ και κάποιες ημέρες μας λέει: “σιγά κορίτσια, μην τρέχετε γρήγορα, take it slow”. Με χαμογελάκι και με το δαχτυλίδι στο μικρό δαχτυλάκι. Με το ευγενικό κατά τα άλλα χαμόγελο και την διάθεση να μιλήσει. Δίπλα μας, τρέχουν συχνά ένα ζευγάρι άντρες. Και αυτοί εκεί κοντά στα 40, αθλητές εποχής Covid, όπως εμείς, τους “κόβω”. Παρακολουθώ τον παππού. Θα πει και σε αυτούς “take it slow”; Όχι! Γιατί να πάνε σιγά-σιγά; Είναι άντρες, δεν έχουν ανάγκη αυτοί. Εμείς το… ασθενές φύλο να πάμε πιο σιγά!

Και το θέμα δεν είναι οι παππούδες. Αναρωτιέμαι, αν τα αγόρια που μεγαλώνουν τώρα, θα βάλουν σε κάποια χρόνια τη φορμούλα τους και θα λένε στα κορίτσια στο δρόμο, “take it slow girls, take is slow”!

Photo by Anna Shvets from Pexels